2005/Sep/17

บางครั้งคนเราก็ไม่รู้หรอกว่าอะไรจะเกิดขึ้น
วันนี้บอกว่ายังรักอยู่ จะรักตลอดไป....

คำว่าตลอดไปสำหรับฉัน
มันไม่มีหรอกนะ ถ้าไม่ใช่กับคนในครอบครัว


สำหรับความรักที่เป็นแบบคนรัก
ถ้าเขาบอกว่า จะรักเราตลอดไป.....
ฉันจะไม่เชื่อเลย ไม่ใช่ว่าไม่มั่นใจในตัวเขาหรอกนะ

เพียงแต่ว่า ฉันเคยอ่านหนังสืออะไรสักอย่างเนี่ยหล่ะ
เขาเขียนถึงคำคำนี้ คำว่า " ตลอดไป "

พอฉันอ่านตั้งแต่นั้น ฉันก็คิดว่าโดนใจฉันเหลือเกิน

คำว่า รักตลอดไป มันมีจริงแต่น้อยนักที่จะเราได้เจอ
สำหรับฉัน ยังไม่เคยเจอคำว่ารักตลอดไป
นอกจาก คู่ของรุ่นปู่ย่า ตายาย

คู่อื่นยังไม่รู้ เพราะมันยังไม่ใช่คำว่าตลอดไป

เวลาเปลี่ยน...ใจคนเราก็เปลี่ยน...

ดังนั้น...สำหรับฉัน
ถ้าฉันจะบอกรักใครสักคน
ฉันจะบอกเขาว่า " ฉันจะรักคุณให้นานที่สุด "


ฉันบ่นอะไรไม่รู้ เปลี่ยนเรื่องดีกว่า


-------------------------------


หลายวันที่ผ่านมา มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นชีวิตฉัน

ฉันเจอคำพูดที่ทำร้ายจิตใจจากพี่ชายคนนึง
ที่ฉันกับเขาเคยคิดกันเกินพี่ชายน้องสาว
แต่สุดท้ายมันก็เป็นไม่ได้

หรืออาจจะเป็นแค่ฉันที่หลงเข้าไปในภาพลวงตาของเขา

แล้วเขาคอยยืนกำกับมันอยู่ภายนอก
อยู่ในโลกแห่งความจริง

จริงจริงแล้วฉันกับเขาเคลียร์กันเรียบร้อยแล้วหล่ะ
แต่มันก็ดันมีเรื่องให้มีปัญหากันจนได้

สุดท้าย...ฉันก็ต้องเป็นคนถอยออกมา
ในรูปแบบที่ไม่ดีเลย....

ฉันไม่ต้องการให้มันจบแบบนั้น
เลยดื้อดึงที่จะเคลียร์

สุดท้ายกลายเป็นเขาที่โทรมา
ฉันเลยพูดคุยมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ในตอนนั้น

อยากจะขอบคุณใครหลายหลายคนที่รับฟังฉัน
ไม่ว่าจะเป็นทางไหนก็ตามที่ฉันสามารถติดต่อไปได้ในตอนนั้น
ขอบคุณ เธอ* แม่นางฟ้า ที่ยังนั่งอยู่ข้างข้างฉัน
และคอยพูด คอยให้คำปรึกษาฉัน

ถ้าฉันไม่มีเธอ ฉันคงแย่กว่านี้
ฉันคงไม่มีแรงไปปลอบใครเขา
ไม่ใช่ว่าฉันอยากสร้างภาพหรืออะไรหรอกนะ

แต่ฉันรักและเป็นห่วงเขาจริงจริง
ฉันยังมีเธอ แม่นางฟ้า*
คนของเขายังมีเพื่อนและคนในครอบครัว
และเขาไม่มีใครเลยจริงจริงที่นั่งอยู่ข้างข้างในขณะนั้น

และฉันเชื่ออีกว่าเขาคงไม่กล้าที่จะโทรไปหาใครหรอก
เพราะความผิดมันเกิดขึ้นจากเขาเอง
เขาเป็นคนทำมันเอง

ฉันอยากที่จะจบแบบที่ตัวเองสบายใจที่สุด
เคลียร์ที่สุดเท่าที่จะทำได้

ฉันพูดๆๆๆ บอกๆๆๆ ต่อว่าๆๆๆ

สุดท้ายคำที่บอกจากฉันคือ
ห่วงนะ....

แล้วสายก็ตัดไป.........


กลางดึกวันนั้นเขายังโทรมา
ร้องไห้ขอโทษฉัน ฉันก็ร้องไห้


เราจบแบบด้วยดีก็จริง
แต่ฉันก็ไม่รู้เลยว่าจะได้คุยหรือติดต่อกับเขาอีกเมื่อไร
เพราะฉันก็บอกกับตัวเองว่าจะไม่โทรหาเขาอีกต่อไป


ถ้าเขาโทรมา ก็ต้องดูอารมณ์ของฉันอีกนั่นหล่ะ

เพราะฉันก็ไม่อยากให้ตัวเองเป็นปัญหาอะไรอีกต่อไป

คำพูดเขาที่เขาพูด ฉันเชื่อ*

แต่มันก็ยากที่จะทำตามได้
จริงจริงนะ


นอกจากเรื่องที่ ฉันกับเขาติดต่อกันได้
ซึ่งเขาก็ขอจากฉัน ขอให้เขาได้ติดต่อฉัน


แต่สำหรับฉัน ฉันจะไม่ใช่คนที่ติดต่อไปก่อนอย่างแน่นอน

-------------------------------------------

ในพื้นที่แห่งนี้มันเป็นพื้นที่ของฉัน
เขาไม่รู้หรอกว่ามันอยู่ส่วนไหน
เพียงแต่เขารู้ว่ามีฉันมีพื้นที่ส่วนตัวอยู่ในโลกเสมือนจริง

เขาพยายามที่จะถาม ตั้งแต่ตอนคบกัน
แต่ฉันไม่เคยบอก


เพราะที่แห่งนี้ มันจะเป็นที่ที่ฉันเขียนถึงเขา
ได้อย่างสบายใจที่สุด....

ขอบคุณคะ ที่ทำให้ฉันได้รู้จัก
ขอบคุณ ที่ทำให้ช่วงเวลานึงของฉันมีคนให้คิดถึง
แม้ตอนนี้ก็ยังคิดถึง.....

ฉันจะรักช่วงฝนตก เพราะฉันไปอ่านบล๊อคของน้องคนนึง
แล้วเขาพูดได้โดนใจมากมาก

ฉันเม้นท์ให้น้องเขา
แม่นางฟ้าบอกว่า ฉันเอาเรื่องตัวเองมาสอน

มันก็จริง ^^"


แต่ขอให้รู้ไว้นะคะ
ว่าฉันยังรักและเป็นห่วงคุณเหมือนเดิม

คุณพูดว่า คุณรู้สึกผิดที่ทำให้ฉันที่ปกป้องคุณอยู่ตลอดโดนอะไรแบบนี้
ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี หรือกี่สิบปี ถ้าคุณได้เจอฉันอีก
คุณก็คงจะยังรู้สึกผิดอยู่ดี


ฉันบอกเขาไปว่า อย่าเสียใจและโทษตัวเองไปเลย

เพราะยังไง ฉันก็ไม่สบายใจที่เขายังรู้สึกผิดในเรื่องที่เกี่ยวกับฉัน
ไม่ใช่ว่าฉันเป็นคนดี หรืออยากสร้างภาพอะไร

คนเราทุกคนมี ทั้งภาคนางฟ้า และ แม่มดในตัวเอง

แต่สำหรับฉันในตอนนี้ ฉันให้อภัยคุณตั้งแต่แรกอยู่แล้วคะ*

lufee*

2005/Sep/13

คุณคะ*





ฉันค้นคว้าหาคำตอบ...เท่าไรไม่เจอ....

เพราะอะไรเหตุใด...ถึงไม่ลืมเธอสักที...



หรือต้องรอให้เธอบอก ฉันเป็นส่วนเกิน.....

ที่บังเอิญผ่านมา.... แล้วทำให้เธอกับเขา...วุ่นวาย




เธอจะร้ายเพียงใด... อดทนไว้... เข้าใจโดยดี...

เคืองไม่มี... ยังภักดี... โดยไม่เคยเปลี่ยนแปลง...




อยากแสดงให้เธอ...รู้ซึ้งถึงความจริงจัง..จริงใจ...

ด้วยความหวัง...สักวัน...ฟ้ารู้ถึงคำรำพันของฉันเมื่อไร...

สะกิดใจ...บอกเธอ...ให้ช่วย" พิจารณา " ...




ฉันไม่เคยคิดแข็งข้อ... หรือบังอาจขอ...

เพราะยังเจียม...และเตรียมหัวใจ....ของคนส่วนเกิน...




คบฉันไว้เหมือนเป็นเพื่อน.... ช่วยเตือนเภทภัย...


ทุกข์เมื่อไหร่....ปลอบใจ...ร้องไห้คราใด...จะคอยเช็ดน้ำตา...





ปรารถนาเวียนวน.... ตามประสาของคนเคยเคียง....

จึงร้องเรียน...เวียนและวน ทนแม้จะถูกหยาม....






จะพยายามให้เธอ.....

เว้นที่ภายในดวงใจของเธอให้กับฉัน....ได้ยิน

รกร้างเยือกเย็นเดียวดายเจียนตายไม่หวั่น

จะทำใจ แบ่งใจ...







ให้ฉันนิดนึงพอ..................












ฉันเองคะ*


คนอีกคนในตัวตนของน้องสาวของคุณ*


2005/Jul/04

บางครั้งฉันก็ต้องการการที่จะสามารถเขียนอะไรได้ตามความต้องการบ้าง

มันไม่ผิดใช่ไหม???

ฉันมีพื้นที่ส่วนตัวในการเขียนไดอารี่อยู่

แต่บางครั้ง ฉันกลับเขียนบางสิ่งบางอย่างที่ฉันคิดไม่ได้

ตอนแรกฉันคิดว่าจะสมัครไดอารี่อีกเล่มนึง

แต่ฉันมาเจอบล๊อคจากเพื่อนอีกคนนึง

ที่สมัครก็เพราะว่าฉันชอบ ข้อความบางข้อความที่เห็นหน่ะ

อยากให้คนไทยได้ใช้บล๊อคเป็น ^^

ก่อนหน้านี้ฉันเคยได้ยินคำว่าบล๊อคจากเพื่อนหลายที่ไม่ได้อยู่ในเมืองไทย

ฉันเคยสงสัยนะ ว่าทำกันอย่างไงเนี่ย

พอเห็นข้อความของน้องเค้า ก็เลยตัดสินใจว่า

เขียนที่นี่ดีกว่า ^^

แล้วไว้เจอกันค่ะ

lufee*